هیئت محبان امام حسن مجتبی(ع)منتظران مهدی(عج)

hasanie.blog.ir
اعلانات

This Picture is for hasanie

آخرين نظرات

۲۸ مطلب با موضوع «عمومی» ثبت شده است

آنچه می خوانید ۲۳ حکایت کوتاه از ایشان است:

۱٫ ارزش نماز اول وقت

آقای مصباح می گوید: آیت الله بهجت از مرحوم آقای قاضی (ره) نقل می کردند که ایشان می فرمود:

« اگر کسی نماز واجبش را اول وقت بخواند و به مقامات عالیه نرسد مرا لعن کند! و یا فرمودند: به صورت من تف بیندازد. »

اول وقت سرّعظیمی است « حافظوا علی الصلوات: در انجام نمازها کوشا باشید. »

خود یک نکته ای است غیر از « أقیموا الصلوة: و نماز را بپا دارید. »

و همچنین که نماز گزار اهتمام داشته باشد و مقید باشد که نماز را اول وقت بخواند فی حدّ نفسه آثار زیادی دارد، هر چند حضور قلب هم نباشد. »

۲٫ زنده نگه داشتن سنت

حجة السلام والمسلمین قدس، یکی از شاگردان آیت الله بهجت می گوید:

« آقا همیشه سفارش می کردند برای احیای شریعت نگذارید سنتها فراموش شود وعرفیات یا بدعتها جای آن را بگیرد.

روزی فرمودند:

« مرحوم حاج شیخ مرتضی طالقانی ( ازاستادان اخلاق و علمای بزرگ نجف، که استاد اخلاق آقا نیز بوده است ) همراه با عده ای از علما از جمله آیت الله العظمی خوئی به افطار دعوت بودند، وقتی غذا آماده می شود و همگی سر سفره می نشینند حاج شیخ مرتضی طالقانی می فرماید: نمک در سفره نیست و اقدام به تناول غذا نمی کنند. با اینکه بین مجلس افطاریه تا آشپزخانه بسیار فاصله بوده ( و ظاهراً از خانه ای دیگر غذا می آورده اند ). به هر حال مرحوم طالقانی دست به غذا دراز نمی کند و دیگران حتی آیت الله خوئی نیز به احترام ایشان غذا شروع نمی کنند و طول می کشد تا نمک را بیآورند. بعد از ختم جلسه و هنگام رفتن، آیت الله خوئی خطاب به ایشان می فرماید: حضرت آقا، اگر شما به این اندازه به ظاهر سنت مقید هستید که اگر کمی نمک تناول نکنید غذا نمی خورید، پس در این گونه مجالس کمی نمک با خود همراه داشته باشید تا مردم را منتظر نگذارید. آقای طالقانی فوراً دست به جیب برده و کیسه کوچکی را درآورده و می فرماید: با خودم نمک داشتم ولی می خواستم سنت اسلامی پیاده شود و متروک نباشد. »

ای  پادشه  خوبان        دریاب ضعیفان 

داد از غم  تنهایی        دریاب ضعیفان را

کشتی  نجات   ما         نور دل عالم  تاب

جان  حسن زینب         دریاب ضعیفان را

مهتاب  سر  نیزه         ای صوت خوش قرآن

ای یاور بی یاور         دریاب ضعیفان را

سردار سر محمل        غارت شده در صحرا

تفسیر الی  ربک         دریاب ضعیفان را

غربت زتوشرمنده       در روضه ی آن گودی

ای معنی  واویلا         دریاب ضعیفان را

ای شورش درعالم      نوحه گر تو خاتم

ای خون خداوندی      دریاب ضعیفان را

ای پاره تن  خسته       بی سر از شده از کینه

آیینه ی صد  تکه       دریاب ضعیفان را

بابای  تو مظلومو      مظلومه ی تو مادر

مظلوم ترازمظلوم      دریاب ضعیفان را

قد قامت وقامت قد      از اکبر تو دارد

جان  علی  اکبر         دریاب ضعیفان را

سردار توعباس و      سرباز تو چون اصغر

جان علی اصغر        دریاب ضعیفان را

ای پادشه خوبان        در یاب ضعیفان را

داد از غم تنهایی       دریاب ضعیفان را

باتشکر  از

  یکی از شاعران خوش ذوق هیئت محبان امام حسن مجتبی(ع)منتظران مهدی(عج) (بهروز سوری)


کسی به مرحوم علامه امینی که رضوان خدا بر او باد، گفت: آقا چه خبر است که شیعه این همه هیاهو راه می اندازد ایام محرم، دسته جات و سینه زدن و زنجیرزدن و طبل و دوقل و علم و کُتَل و اینها چه خبر است؟

علامه امینی یک جوابی داد خیلی قشنگ، گفت: ما در غدیر هیاهو نکردیم، غدیر را تحریف کردند، بعضی ها گفتند: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» یعنی اظهار دوستی

یعنی پیغمبر(ص) گفت: هر که من دوستش هستم، علی هم دوست او هست، اظهار دوستی؟

صد و بیست هزار نفر را پیغمبر(ص) در گرما نگه دارد، یک ساعت و نیم برایشان حرف بزند، آنهایی که جلو رفتند بازگردند، آنهایی که عقب مانده اند، برسند،

آن وقت بعد از این همه، پیغمبر(ص) عاقلِ حکیم بگوید: آقایان، أیها الناس هرکس که من دوستش هستم، علی هم با او دوست باشد، هیچ عقلی این را می تواند بپذیرد؟

مرحوم علامه امینی گفت که: شیعه در غدیر سروصدا نکرد، هیاهو راه نینداخت، آن جمله را تحریف کردند، ترسیدیم اگر در عاشورا هم هیاهو به راه نیاندازیم و سر و صدا نکنیم، این را هم تحریف بکنند

گوید: امام حسین(ع) نعوذ بالله تب کرد و مُرد، این را هم تحریف بکنند، لذا آنقدر آمدیم سروصدا کردیم و بر سروصورت زدیم، که عالم بفهمد که ظلمی رخ داده است، یک فاجعه ای رخ داده، یک شهادتی بوده، آن هم با آن مظلومیت.


یکی از سوالات درباره القاب امام حسین علیه‌السلام این است که چرا به امام حسین (ع) ثار الله می‌‌‌گویند و چه کسی این لقب را به ایشان داده است؟

پاسخ:

«ثار» در لغت هم به معنی خون آمده است، و هم به معنی طلب و انتقام گرفتن از خون کسی که به دست دیگران کشته شده است. (۱)

ثار الله از دو واژه «ثار» و «الله» تشکیل یافته و یکی از القاب امام حسین علیه‌السّلام است که در زیارت عاشورا آن حضرت را با این لقب مورد خطاب قرارمی‌دهیم. ثارالله: یعنی (طلب دمه الله) کسی که طالب خون او خداست و انتقام از قاتلین او را خداوند خواهد گرفت. (۲)

ثارالله به کسی که خود و خویشانش در راه خدا کشته شوند نیز گفته می‌شود.

مرحوم مجلسی نوشته است: «وتر الله ای الفرد المتفرد فی الکمال من نوع البشر فی عصره الشریف او المراد ثار الله ای الذی الله تعالی طالبُ دَمِه و الموتور قتیلُ له، قتیلُ فلم یدرک بدمهِ»: یعنی فردی که از لحاظ رسیدن به کمال در دوران خویش یگانه و بی همتاست، و یا مراد از آن همان ثار الله است که به معنی کسی است که طالب خون او خداوند است، و موتور به معنای کشته شدن در راه خداوند و کشته‌ شده‌‌ای است که انتقام خونش را نگرفته باشند. (۳)

و احتمال دارد معنای ثارالله چنین باشد، خونی که صاحب آن خداوند است و ولیّ دم او خداوند است. چون خون حسین (ع) در راه خدا و برای حفظ قرآن و تمامیت اسلام ریخته شده این خون و این شهیدان، خدائی هستند. بنابراین انتقام آن نیز باید از طرف خداوند باشد‌، یا اینکه چون امام حسین علیه‌السّلام حجت خداوند بر زمین و ولی مطلق حق بود و مردم او را کشتند بنا بر این خداوند انتقام حجتش را از قاتلین او خواهد گرفت.

و احتمال دارد به این معنا باشد که جان و خون امام حسین (ع) چنان متعالی و حقانی است که به خداوند استناد دارد و از شرافت ویژه‌ای برخوردار است مثل: بیت الله، یوم الله، ید الله، و …

امّا درباره اینکه این لقب را چه کسی به امام حسین علیه‌السّلام داده است باید گفته شود که این لقب در زیارت معتبر عاشورا آمده است و چون سند زیارت عاشورا قدسی است، یعنی زیارت عاشورا که زیارت امام حسین علیه‌السّلام است از طرف خداوند به ائمه رسیده است و‌ آنرا پیامبر اکرم از جبرئیل گرفته و جبرئیل آن را از خداوند یاد گرفته است و از طریق معصومین به ما آموخته‌‌اند تا آن حضرت را زیارت کنیم (۴) بر این اساس این لقب را خداوند به امام حسین علیه‌السّلام داده است. (۵)

 

پاورقی‌ها:

۱٫ عبدالسلام محمد هارون، مقابیس اللغه، ج۱٫

۲٫ ابن المنظور، لسان العرب، ج۴، واژه ثار.

۳٫ مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، بیروت، موسسه الوفا، چاپ دوم، ۱۴۰۳، ج۹۸، ص۱۵۴٫

۴٫ ر.ک: قمی، عباس، مفاتیح الجنان، و سید بن طاووس، اقبال، قم، مرکز نشر تبلیغات اسلامی، ۱۴۱۶، ج۳، ص ۵۵٫ و دریایی، محمدرسول، حماسه سیاسی تاریخی زیارت عاشورا، تهران، انتشارات جعفری، ۱۳۷۱، ص۱۲ ـ ۱۳٫

۵٫ مرکز مطالعات و پاسخ‌گویی به شبهات حوزه علمیه قم.

آیت الله جوادی آملی در کتاب “حماسه و عرفان” می آورد: مردی خدمت امام حسین(ع) آمد و گفت: می خواهم گناه نکنم ولی نمی توانم. موعظه ای کن(تا مانع صدور گناه از من شود). امام(ع) فرمود: پنج کار را بکن و آن گاه هر چه خواستی گناه کن(وگرنه دست از گناه بکش)؛ جاء رجل إلی الحسین(ع) وقال: أنا رجلٌ عاصٍ ولا أصبر عن المعصیة، فعِظْنى بموعظةٍ فقال(ع): «إفعل خمسة أشیاء واذْنب ما شئت».
۱ ـ روزی خدا را نخور و هر چه خواستی گناه کن.
۲ ـ از ولایت خدا خارج شو و هر چه خواستی گناه کن.
۳ ـ جایی پیدا کن که خدا تو را نبیند و هر چه خواستی گناه کن.
۴ ـ آن گاه که ملک الموت برای قبض روح تو می آید اگر توانایی دفع او را داری و می توانی از دست وی نجات پیدا کنی، هر چه می خواهی گناه کن.
۵ ـ وقتی مأمور جهنم خواست تو را وارد جهنم کند اگر می توانی داخل نشو و هر چه می خواهی گناه کن.

ریشه قرآنی حدیث آن است که قرآن کریم نیز از همین عامل به عنوان یکی از اهرمهای تربیتی استفاده کرده است: ﴿قل اعْملوا فسیری الله عملَکم ورسولُه والمؤمنون وستردّون إلی عالم الغیب والشهادة فینبّئکم بما کنتم تعْملون﴾؛ پیامبرا به آنها بگو: هر کار خواستید، بکنید ولی توجه داشته باشید که در محضر و منظر خدا، رسول خدا و انسانهای کامل که مصداق بارز آن ائمهٴاطهار(ع) هستند قرار دارید و به زودی به عالم غیب و شهادت برمی گردید و به شما خبر می دهد که چه کارهایی کردید.
 

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ یعنی چه؟

بنابر معانی مختلفی که «ثار» و «وتر» در کاربردهای لغوی دارند، برای عبارت “السلام علیک یا ثارالله و ابن ثاره و الوتر الموتور”، معانی مختلفی شده است که معنای مناسب تر آن بدین گونه است: سلام بر تو! ای کشته ا ی که خداوند برای تو خون خواهی می کند، و پسر کسی که خدا خون خواهی او می کند، و ای تنهایی که نزدیکان او کشته شدند.
 انتقام و کینه، از دو قسم ممدوح و مبغوض برخوردار است؛ یعنی گاهی ممدوح است حتی می توان گفت که در پاره ای از موارد واجب است؛ زیرا یکی از برترین فروع دین تولّا و تبرّا است، تولّا یعنی دوست داشتن خوبی ها و خوبان، و تبرّا یعنی دشمن داشتن بدیها و بدان. تولّا و تبرّا آن قدر اهمیت دارد که در بعضی از روایات از آن به عنوان محکم ترین دستاویز ایمان یاد شده است.
 
مؤمن اگرچه نباید نسبت به مؤمنین حقد و کینه داشته باشد ولی دشمنی با دشمنان خدا و کسانی که با جلوگیری از فراگیر شدن احکام الاهی، سعادت نسل های بشری را از بین بردند، وظیفه الاهی و حتی انسانی است. خون خواهی چنین افرادی هرگز جنبه شخصی ندارد، بلکه نوعی انتقام از همه بدیها و بدان عالم است. نوعی امر به معروف و نهی از منکر است.

در منابع دینی به ویژه قرآن کریم، یکی از اوصاف ذات حق تعالی منتقم شمرده شده است و خود قرآن کریم دشمنی و عدم دوستی با عده ای از گنه کاران را مطالبه کرده است.


علامه حسین حسینی طهرانی در جلد اول کتاب انوارالملکوت می آورد در «ارشاد» مرحوم مفید رضوان الل‍ه علیه آورده است که: چون عصر تاسوعا حضرت أباالفضل پیغام لشکر عمر بن سعد را که در آن، حضرت سیّدالشّهداء را مخیّر نموده بودند بین تسلیم امر عبیدالل‍ه بن زیاد و بین مناجزه و مقاتله، براى حضرت آورد، حضرت فرمودند:

”ارجِعْ إلَیهِم، فَإنِ استَطَعتَ أن تُؤَخِّرَهُم إلَى غُدوَة و تَدفَعَهُم عَنّا العَشِیَّة لَعَلَّنا نُصَلِّى لِرَبِّنا اللَّیلَة و نَدعُوهُ و نَستَغفِرُهُ، فَهُو یَعلَمُ أنِّى قَد کُنتُ احِبُّ الصَّلاة لَهُ و تِلاوَة کِتابِهِ و کَثرَة الدُّعاءِ و الاسْتِغفارِ.“

«برگرد به سوى آنان شاید بتوانى یک امشبى را از آنان مهلت بخواهى تا ما بتوانیم شب را به نماز و دعا و استغفار به پیشگاه پروردگارمان بگذرانیم. خدا می داند که من نمازِ براى او و تلاوت کتابش و دعا و استغفار را بسیار دوست می ‏دارم.»

ASCDH5

وادی امام حسین (ع) وادی پیچیده ای است

 

و خدا (جل جلاله) در همه حال با امام حسین(ع) است

 

حسین (ع) جان تو چه کردی ؟

امام حسین (ع) قیام کرد

امام حسین (ع) قرآن خواند

امام حسین (ع) نماز خواند

امام حسین (ع) صبر کرد

امام حسین (ع) آزمایش شد

امام حسین (ع) شهید شد

و به خدا رسید

خدا (جل جلاله) از حسین بن علی (ع) تمامی اینها را قبول کرد

و از وی تشکر کرد

حسین(ع) را نزد خود جای داد

و دشمنانش را لعن کرد

 

از هر سو که به امام حسین (ع) بنگری جلوه ای از جمال حضرت حق (جل جلاله) نمایان است.

حسین بن علی(ع) به منتهای کمال بشریت رسید

لایق شد تا همه هستی به او سجده کنند …

وادی امام حسین (ع) وادی پیچیده ای است .